บทที่4

operational

เดินตามรอยญัฮกุร สู่ขวัญป่า

第４章

ニャクルの暮らしを

たどる「森への祝福」

เช้าวันใหม่ — เมื่อป่ากลายเป็นครัว

รุ่งเช้า เสียงคนเตรียมไฟหุงอาหารดังขึ้น
ควันฟืนลอยผ่านผืนป่า
อาหารเช้าวันนี้คือ “กลอย”
ชาวญัฮกุรมีความรู้ในการเตรียมกลอยและลดสารที่ทำให้เกิดพิษ ก่อนนำมารับประทาน
องค์ความรู้เหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากตำรา
แต่เกิดจากการเรียนรู้ ทดลอง สังเกต และถ่ายทอดจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง
หลังอาหารเช้า เราชงชาเพ็กสดกลางลำธาร
ใบเพ็กสามมัดถูกนำมาต้มในกาขนาดเล็ก
น้ำชาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว
รสชาติละมุน มีความมันและความหวานอ่อน ๆ
ทุกคนนั่งจิบชาอยู่กลางลำธาร
ช่วงเวลานั้นไม่มีเสียงของเมือง
ไม่มีตารางเวลา
มีเพียงเสียงน้ำ เสียงลม และผู้คนที่กำลังนั่งอยู่ด้วยกัน

Forest Blessing —
กลับมาอยู่ในจังหวะเดียวกับโลก

เมื่อจิบชาเสร็จ เราเดินไปยังบริเวณปลายของน้ำตก
ตรงจุดที่สายน้ำตกลงสู่เบื้องล่าง
เราทำพิธี Forest Blessing
พิธีที่เราใช้เป็นช่วงเวลาสำหรับการหยุด
หยุดความเร่งรีบ
หยุดความคิด
หยุดการเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง
แล้วกลับมาฟังร่างกายและธรรมชาติ
จูนจังหวะชีวิตของเราให้กลับมาเชื่อมโยงกับ Mother Earth
นี่คือหัวใจอีกด้านหนึ่งของ “สู่ขวัญป่า”
เพราะบางที สิ่งที่มนุษย์ต้องการไม่ได้มีเพียงการรักษาป่า
แต่อาจต้องเริ่มจากการ รักษาความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับป่าเสียก่อน

วาดสิ่งที่อยู่ข้างใน

ระหว่างทาง เราพบลานกว้างและลำธารเล็ก ๆ ที่มีน้ำใสมาก
เราหยุดพัก　ต้มน้ำจากลำธาร　ทำอาหารง่าย ๆ
และชงชาเพ็กให้ทุกคน　แต่สิ่งสำคัญที่สุดในจุดพักแห่งนี้ไม่ใช่อาหาร
คือการให้ทุกคนได้วาดภาพสะท้อนความรู้สึก
ไม่มีการตัดสินว่าสวยหรือไม่สวย　ไม่มีถูกหรือผิด
แต่ละคนวาดในแบบของตัวเอง

บางคนวาดธรรมชาติ
บางคนวาดสิ่งที่อยู่ในใจ
บางคนใช้เส้นเพียงไม่กี่เส้น
และบางคนปล่อยให้ภาพเต็มหน้ากระดาษ
กิจกรรมนี้จึงไม่ใช่เพียงการวาดรูป
แต่เป็นการเปิดพื้นที่ให้เราได้กลับมาเห็นตัวเอง

翌朝――森が台所になる

朝になると、火を起こし、食事を準備する音が聞こえてきました。

薪の煙が森の中をゆっくりと流れていきます。
この日の朝食は「クラオイ」ディオスコレア・ヒスピーダ。
ニャクルの人々には、クラオイを適切に下処理し、毒性のある成分を減らしてから食べるための知恵があります。
こうした知識は、本から学んだものではありません。
長い年月をかけて、学び、試し、観察し、

そして、世代から世代へと伝えてきたものです。
朝食の後、私たちは小さな沢の中で、採れたばかりのペック竹竹の葉を使ってお茶を淹れました。
三束のペック竹竹の葉を小さな鍋で煮出します。
お湯は少しずつ緑色に変わっていきます。
味はやわらかく、少し油分を感じるようなまろやかさと、ほのかな甘みがあります。
みんなで沢の中に座り、お茶を飲みました。
そこには、街の音も、
時間に追われる感覚もありません。
聞こえてくるのは、水の音、風の音、
そして、そこに一緒に座っている人々の気配だけでした。

Forest Blessing――世界と同じリズムに戻る

お茶を飲み終えると、私たちは滝の先端へ向かいました。
水が下へ落ちていく、その場所で、
私たちは「Forest Blessing（森への祝福）」の儀式を行いました。

それは、立ち止まるための時間です。
急ぐことを止める。
思考を止める。
すべてを自分でコントロールしようとすることを止める。

そして、自分の身体と自然の声に耳を澄ませる。
自分自身の生命のリズムを、Mother Earth――母なる大地とのつながりへ戻していく。

これもまた、「スークワン・パー（森への祝福）」の大切な部分です。
人間に必要なのは、単に「森を守ること」

だけではないのかもしれません。
その前に、人間と森との「関係」をもう一度取り戻すこと。
そこから始まるのかもしれません。

心の中にあるものを描く

旅の途中、私たちは広い場所ととても澄んだ小さな沢を見つけました。
そこで少し休み、
沢の水を使ってお湯を沸かし、
簡単な食事を作り、
みんなのためにペック竹竹茶を淹れました。
しかし、この場所で最も大切だったのは、食事ではありません。
一人ひとりが、自分の感じていることを絵にする時間でした。

上手か、下手か。

美しいか、そうでないか。
正しいか、間違っているか。
そんな判断はありません。
それぞれが、自分自身の方法で描きます。
ある人は自然を描き、
ある人は心の中にあるものを描き、
数本の線だけで表現する人もいれば、
紙いっぱいに描く人もいました。
この活動は、単なる「絵を描く時間」ではありません。
自分自身をもう一度見つめるための空間だったのです。

อ่านต่อ

つづく

บทที่5

มนุษย์เคยมีความสัมพันธ์กับธรรมชาติอย่างไร ชุมชนหนึ่งเรียนรู้ที่จะอยู่กับป่าอย่างไร
เราจะเข้าไปในพื้นที่ของธรรมชาติด้วยความเคารพได้อย่างไร
และเราจะนำสิ่งที่เรียนรู้กลับมาเปลี่ยนวิธีที่เราใช้ชีวิตในโลกภายนอกได้อย่างไร

第五章

人間がかつて、自然とどのような関係を築いていたのか。
一つのコミュニティが、どのように森とともに生きてきたのか。
私たちは、自然の領域へどのような敬意をもって入っていくことができるのか。
そして、そこで学んだことを、私たちの日常の暮らしにどう持ち帰ることができるのか。
それを考えるための旅です。